لب هایم را پست می کنم که ببوسیم کودکیم را

دورترین صحنه هایی که از زمان بچگی به یاد دارم احتمالا از چهار سالگی ست.آن موقع فرش کف

 

اتاقمان برایم سر و ته نداشت و من می توانستم لابه لای گل ها و رنگ هایش بگردم و توی یک

 

 دنیای پر از رمز و راز گم بشوم.در آن سال ها زن بداخلاقی را می شناختم که بعدا فهمیدم زن

 

 همسایه مان هست.از او خیلی می ترسیدم همین ترس موجب شد که تاسن هشت سالگی

 

 نتوانم حرف بزنم.

 

به آمادگی رفتم.اما آنجا برای من محیط مناسبی نبود.همه ی همکلاسی هایم مرا کتک می زدند.

 

با این وضع هم باز ازهمین جا لب هایم را پست می کنم که ببوسیم کودکیم را.

 

هەچی هۆش و هەواسی خۆم ئەکەم جەم

خەیاڵی   من   بە  تۆ  ناگا        هە  تا     هەم

ئەتۆ    ئەسیاری       بۆنی       دەم   بەیانیت

منیش     ئێوارەێکم    پڕ    تە م     و       خەم

هەموو  عومری منت دا با   هەتیمه

دڵ    و   گیانی  منت با دا   هەتیمه

هەتا خوا حەز  بکا  فێڵوازی   فێڵواز

مەگەر دەستم وە پێت ناگا هەتیمه